Svensk ordbok 2009, webbversion
vinka a
´
v
verb
vinkade vinkat
vink·ar
●
vinka åt (ngn/ngt) i samband med avsked
ibl. med tonvikt på avskedet (utan vinkning)
komm.
de vinkade av gästerna vid tåget
vinka av ngn
sedan 1933
Subst.:
vbid1-891822
avvinkning